''கோவிலைப் பற்றிச் சிலர் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். கவின் மிகு கற்களாலும், நேர்ச்சைப் பொருள்களாலும் கோவில் அழகுபடுத்தப்பட்டிருக்கிறது என்று சிலர் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்'' (லூக்கா 21:5)

கோவில் இல்லாத ஊரில் குடியிருக்க வேண்டாம் என்றொரு கூற்று உண்டு. ஊர் மக்கள் சென்று வழிபடுவதற்கென்று பொருத்தமான இடம் வேண்டும். இது நம் மரபில் ஆழ வேரூயஅp;ன்றிய கருத்து. சில ஊர்களில் மக்கள் வசதியாக வாழ்வதற்குப் போதிய வீடுகள் இருக்காது. ஆனால் கோவில் மட்டும் பிரமாண்டமாக இருக்கும். ஏன் இந்த முரண்பாடு என்று கேட்டால் கடவுளுக்கு உகந்த இருப்பிடம் கொடுப்பது நம் கடமையல்லவா என்னும் பதில் வரும். மாபெரும் கோவில்களைக் கட்டி எழுப்பவது தவறு என இயேசு கூறவில்லை. கடவுளுக்கு உகந்த இல்லிடமாக அழகு மிகுந்த கோவிலைக் கட்டுவது தவறு என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் வெறும் அலங்காரத்திற்காக மாபெரும் ஆலயங்களை எழுப்பிவிட்டு, கடவுள் உறைகின்ற கோவிலாகிய மனிதர்களை நாம் மறந்துவிட்டால் அங்கே முதன்மைகள் பலியாகிப் போகின்றன. கட்டடங்களில் உறைபவர் அல்ல நம் கடவுள். அவர் வாழ்கின்ற கோவில் மனித உள்ளமும் இதயமுமே. கடவுளின் சாயலாகப் படைக்கப்பட்ட மனிதரை மதித்து, அவர்களை மாண்போடு நடத்துவது நம் பொறுப்பு. நம் கடவுள் அவ்வாறே நம்மை நடத்துகிறார்.



இப்பொறுப்பை மறந்துவிட்டு, வெறும் கட்டடங்கள் வழியாக நாம் கடவுளை நிறைவுசெய்ய எண்ணினால் அது தவறுதான். இயேசு ஆடம்பரங்களை விரும்பவில்லை; கடவுள் குடிகொண்டிருக்கின்ற மக்களை மதிக்காமல் அவருக்கென்று அர்ப்பணிக்கப்பட்ட கட்டடத்தின் அழகை மட்டும் பெருக்கிக் கொண்டிருப்பதால் பயன் இல்லை. மனிதரின் தலைசிறந்த படைப்பும் ஒருநாள் அழிந்துபோகும். எழில் மிகுந்த எருசலேம் கோவிலும் கி.பி. 70இல் தரைமட்டமானது. ஆனால் கடவுளின் சாயலாகப் படைக்கப்பட்ட மனிதரைக் கடவுள் நிலைவாழ்வு பெற அழைத்துள்ளார். அந்த வாழ்வை நாம் பெற வேண்டும் என்றால் இப்போது, இங்கே, இவ்வுலகில் நாம் மனிதரில் கடவுளின் சாயலைக் காண வேண்டும்; அதை மதிக்க வேண்டும். கடவுள் மனிதர் மட்டில் எண்பிக்கின்ற அன்பு நம் வாழ்விலும் துலங்க வேண்டும். இதுவே கடவுளை எந்நாளும் கண்டு மகிழ்வதற்கு வழி. இதுவே கடவுள் ''தரிசனை'' பெறுவதற்கு இயேசு காட்டுகின்ற வழி.

இறைவா, உம் எழில்மிகு படைப்பாக நீர் உருவாக்கிய மனிதர்களை நாங்கள் மதித்து வாழ்ந்திட அருள்தாரும்.