''இயேசு, 'உங்கள் பணியாளர் உழுதுவிட்டோ மந்தையை மேய்த்துவிட்டோ வயல்வெளியிலிருந்து வரும்போது அவரிடம்,
'நீர் உடனே வந்து உணவருந்த அமரும்' என்று உங்களில் எவராவது சொல்வாரா?' என்று கேட்டார்'' (லூக் 17:7)

இயேசு வாழ்ந்த காலத்தில் அடிமை முறை வழக்கில் இருந்தது. மனித ஆட்கள் என்றால் அவர்களுக்குக் கடவுளால் வழங்கப்பட்ட மாண்பு ஒன்றுளது என நாம் இன்று ஏற்றுக்கொள்வோம். எனவே யாரும் யாருக்கும் அடிமையில்லை என்னும் தத்துவத்தின் அடிப்படையில் சமத்துவம் நிலவ வேண்டும் என வாதாடுவோம். ஆனால் அக்காலத்தில் மனிதர்களில் சிலருக்கு மனித மாண்பு மறுக்கப்பட்டது. அவர்கள் ஆடுமாடுகளைப் போல விற்றல் வாங்கல் முறைக்கு உட்படுத்தப்பட்டார்கள். அடிமைகள் முழு மனிதப் பண்பு கொண்ட ஆட்களாக மதிக்கப்படாததால் சுதந்திரமாக நடமாடும் உரிமை அவர்களுக்கு இருக்கவில்லை. நம் நாட்டிலும் அடிமை முறை வழக்கிலிருந்தது. இன்றும்கூட நடைமுறையில் கொத்தடிமை முறை இருப்பதை அறிவோம். அடிமையாக்கப்பட்டவர்கள் ''பணியாளர்களாக''க் கருதப்பட்டார்கள். அவர்கள் தங்கள் எசமானர்களுக்கு வயல் வேலை செய்தார்கள்; ஆடு மாடு மேய்த்தார்கள்; சில வேளைகளில் சமையலும் செய்துகொடுத்தார்கள். இயேசு கூறிய உவமையில் வருகின்ற ''பணியாளர்'' இத்தகைய ஓர் அடிமையே. வயலில் நாள் முழுதும் கடின உழைப்பில் ஈடுபட்ட பிறகு வீடு திரும்பிய பின் உடனடியாக இன்னொரு வேலை அவருக்காகக் காத்திருந்தது. இந்த உவமையைக் கூறிய இயேசு, நாம் ஒருவர் ஒருவருக்குப் பணியாளராக மாற வேண்டும் என்னும் பாடத்தைப் புகட்டவில்லை. நாம் பணிவிடை பெறுவதில் கவனம் செலுத்தாமல், பணிவிடை புரிவதில் கருத்தாயிருக்க வேண்டும் என்னும் போதனையை இயேசு வேறு தருணங்களில் வழங்குகிறார் (காண்க: லூக் 22:25-27). இந்த உவமை வழியாக (லூக் 17:7-10) இயேசு, நாம் புரிகின்ற பணிக்காக நம்மைப் பிறர் பாராட்ட வேண்டும் என நாம் எதிர்பார்த்தல் ஆகாது என கற்பிக்கிறார்.



இயேசு புகட்டுகின்ற இந்தப் பாடம் அவருடைய சீடர்களாகிய நம் அனைவருக்கும் பொருந்தும். இறையாட்சிப் பணியில் ஈடுபடுவோர் ஏதோ ஆதாயம் தேடுவதற்காக அப்பணியைச் செய்வது முறையல்ல. மாறாக, கடவுளின் ஆட்சி பற்றிய நற்செய்தியை அறிவிப்பது தங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட பணி என நல்ல உள்ளத்தோடு அதை ஏற்றுச் செயல்படுத்த வேண்டும். கடவுளின் கைகளில் நாம் கருவிகளே தவிர நம் சொந்த விருப்பப்படி செயல்படுவதில்லை. இருந்தாலும், நாம் மனமுவந்து அப்பணியில் ஈடுபட வேண்டும் என்பது தெளிவு. எனவேதான் கடவுள் நம்மைக் கட்டாயப்படுத்துவதில்லை. நாம் சுதந்திர உணர்வோடு அவருடைய பணியைச் செய்வதில் ஈடுபட வேண்டும். அப்போது பாராட்டுக்காகச் செயல்படாத நம்மை நம் கடவுள் பாராட்டுவார். ஏனென்றால் அவருடைய புகழுக்காக நாம் செயல்படும்போது நமது வாழ்க்கை நம் கற்பனையை விஞ்சிய விதத்தில் வளம்பெறும் என்பதே உண்மை. இறைபுகழ் பெருகப் பெருக மனிதரின் உண்மையான நலனும் வளர்ந்தோங்கும்.

இறைவா, நீர் எங்களை அழைக்கும்போது நாங்கள் கைம்மாறு கருதாமல் செயல்பட அருள்தாரும்.