''இயேசு, 'என்னிடம் வருபவர் தம் தந்தை, தாய், மனைவி, பிள்ளைகள், சகோதரர், சகோதரிகள் ஆகியோரையும்,
ஏன், தம் உயிரையுமே என்னைவிட மேலாகக் கருதினால், அவர் என் சீடராயிருக்க முடியாது' என்றார்'' (லூக்கா 14:26)

பழைய மொழிபெயர்ப்பில் ''...தம் உயிரையுமே என்னைவிட மேலாகக் கருதினால்'' என்பது ''...தன் உயிரையுமே வெறுக்காவிட்டால்'' என்றிருந்தது. கிரேக்க மூலத்தில் ''வெறுக்காவிட்டால்'' என்றுதான் உள்ளது. ஆகவே, இயேசுவைப் பின்செல்வோர் தம் குடும்பத்தையும் தம்மையும் ''வெறுக்க வேண்டுமா'' என்னும் கேள்வி எழுகிறது. ''வெறுப்பு'' என்னும் சொல் ஓர் உணர்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது. நமக்கு விருப்பமில்லாததை நாம் ''வெறுக்கிறோம்'' எனலாம். குடும்பத்தை வெறுக்க வேண்டும் என்றால் இவ்வாறு ''உணர்ச்சி''யளவில் நாம் குடும்பத்தைப் ''பகைக்க வேண்டும்'' என்று பொருள் ஆகாது. அதுபோல நாம் நம்மையே ''வெறுக்கவேண்டும்'' என்றால் நம்மைப் பற்றித் தாழ்வு மனப்பான்மை கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று பொருளாகாது. ''வெறுப்பு'' என்னும் சொல் நம்மைப் பற்றிப் பிறர் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதை இங்கே குறிக்கிறது. அதாவது, நாம் குடும்பத்தையும் நம் உயிரையும் விட இயேசு கிறிஸ்துவைப் பின்செல்வதை ''மேலானதாக''க் கருத வேண்டும். இவ்வாறு நாம் கருதுவதைப் பார்க்கின்ற பிற மக்கள் நாம் குடும்பத்தையும் நம் உயிரையும் ''வெறுக்கிறோம்'' என்னும் முடிவுக்குத் தான் வருவார்கள். ஆனால் இயேசு இத்தகைய முடிவுபற்றிக் கவலைப்படவில்லை. அவரே தம் குடும்பத்தை விட்டுவிட்டுத் தம் வாழ்க்கையை இறையாட்சிப் பணிக்காக அர்ப்பணித்தார். தம் ''தந்தையின் அலுவல்களில்'' அவர் ஈடுபட்டிருந்தார் (காண்க: லூக் 2:49). தம் உயிரை நமக்காகச் சிலுவையில் கையளித்தார். தந்தையின் திருவுளத்திற்கு அமைந்து வாழ்வதே இயேசுவின் வாழ்க்கைக் குறிக்கோளாக இருந்தது,



இயேசுவைப் பின்சென்ற சீடர்கள் தங்கள் பெற்றோரையும், மனைவி பிள்ளைகளையும், சகோதர சகோதரிகளையும் விட்டுவிட்டு அவரைப் பின்சென்றார்கள் என்றால் அவ்வாறு கைவிடப்பட்ட குடும்பத்தின் நிலை என்னவாயிற்று என்னும் கேள்வி எழலாம். அக்குடும்பத்தினர் துன்புற்றிருப்பார்கள் என்பதில் ஐயமில்லை. மகன் பெற்றோருக்கு உதவ வேண்டும் என்பதும் கணவன் மனைவிக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் தேவையான பொருள் ஈட்டிக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதும் அக்கால வழக்கம். குறிப்பாக, பெண்கள் பொருளாதார நிலையில் தனித்துச் செயல்பட முடியாத சூழமைவே அன்று இருந்தது. ஆக, சீடர்கள் தம் குடும்பத்தை விட்டு இயேசுவைப் பின்சென்ற போது அக்குடும்பத்தினர் பல துன்பங்களைச் சந்தித்திருப்பார்கள் என நாம் உறுதியாகக் கூறலாம். என்றாலும் இத்தகைய துன்பம் இரண்டு மூன்று ஆண்டுகளே நீடித்திருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் இயேசுவின் சிலுவைச் சாவுக்குப் பிறகு, அவர் உயிர்பெற்றெழுந்ததும் சீடர்கள் தங்கள் குடும்பத்தினரோடு மீண்டும் உறவு ஏற்படுத்தியிருப்பார்கள் எனத் தெரிகிறது. எடுத்துக்காட்டாக, பவுல் ''மற்றத் திருத்தூதரும் ஆண்டவருடைய சகோதரரும் கேபாவும் செய்வது போல நம்பிக்கை கொண்டுள்ள மனைவியரை எங்களோடு அழைத்துச் செல்ல எங்களுக்கு உரிமை இல்லையா?'' என்று கேட்கிறார் (காண்க: 1 கொரி 9:5). இதிலிருந்து கேபா (பேதுரு) மற்றும் சீடர்கள் தங்கள் குடும்பத்தினரோடு உறவாடத் தொடங்கினர் என்பது தெரியவருகிறது. எவ்வாறாயினும், இயேசுவைப் பின்செல்வோர் தம் சொந்தக் குடும்பம், சொத்து, ஏன் தம் உயிர் என பற்றுக்கொண்டு வாழாமல் அனைத்தையும் கிறிஸ்துவின் பொருட்டுத் துறந்துவிடவும் தயாராக இருக்க வேண்டும் என்னும் இயேசுவின் போதனை இக்காலத்தில் வாழ்கின்ற நமக்கும் பொருந்தும்.

இறைவா, பற்றற்ற உள்ளத்தோடு உம்மைப் பற்றிக் கொள்ள எங்களுக்கு அருள்தாரும்.